3D-scannen vs. fotogrammetrie

Fotogrammetrie reconstrueert vorm uit overlappende foto’s. Goed uitgevoerd — honderden beelden, gelijkmatig licht, getextureerde oppervlakken, schaallatten in beeld — levert ze goede modellen: op schoensporen kwam ze in een praktijkvoorbeeld van Artec dicht bij het resultaat van een handheld scanner, en per drone dekt ze gebieden die een statiefscanner niet kan dekken. Haar zwakte op een forensische locatie is dat u pas na de verwerking weet of het gelukt is, en dan is de plaats delict mogelijk al vrijgegeven. Effen, donkere of glanzende oppervlakken zijn lastig voor haar — net als, in mindere mate, voor elke optische scanner; slecht licht verslechtert haar; de nauw­keu­rig­heid hangt af van de referenties en de software in plaats van van een opgegeven apparaatcijfer.

Een scanner met ge­struc­tu­reerd licht of laser meet direct. De Artec Leo toont de dekking op zijn scherm terwijl u scant; een gat wordt gevuld voordat u vertrekt. Nauwkeurigheid is een opgegeven cijfer — tot 0,1 mm voor de Leo, 0,05 mm voor de Spider II, 1,9 mm op 10 meter voor de Ray II — dat een deskundige in de rechtszaal citeert. Schaal is inherent, en de geometrie is niet afhankelijk van licht op de locatie.

Artecs eigen fotogrammetrieproduct, de Metrology Kit, kan zelfstandig werken als optisch meetsysteem, of naast scannen, waar de precieze referentiepunten de globale nauw­keu­rig­heid over grote objecten vasthouden. Op een forensische locatie kunnen de twee methoden het best als aanvullend worden behandeld, niet als concurrerend.